Recensie: Schaduw van de Vos door Julie Kagawa

40408400Eens in de duizend jaar, wanneer een nieuw tijdperk aanbreekt, krijgt degene die op dat moment eigenaar is van een geheimzinnige perkamentrol een geweldige kans. Hij of zij kan de grote Kami-draak aanroepen en een wens doen. De nieuwe tijd is bijna daar, en boze krachten zijn erop uit om de rol in handen te krijgen…

Yumeko is een meisje met een gevaarlijk geheim. Ze is een shapeshifter, iemand die van gedaante kan veranderen, iets wat niemand mag weten. In de tempel waar ze is opgegroeid, leert ze hoe ze die kracht kan gebruiken én tegelijkertijd verborgen kan houden.

Tot de tempel op een dag in brand wordt gestoken en alle bewoners in de vlammen omkomen. Behalve Yumeko. Zij kan nog net op tijd ontsnappen, mét de grootste schat van de tempel: een stuk van de eeuwenoude perkamentrol.

Toen Julie Kagawa aankondigde dat ze een nieuwe serie zou schrijven, was ik gelijk enthousiast. Ik had ontzettend genoten van de Talon serie en tot op de dag van vandaag vind ik de Blood of Eden serie één van de beste YA series over vampiers (sorry, Twilight). Toen ik een paar maanden later te horen kreeg dat ik haar nieuwste boek ook nog eens voor de verschijningsdatum mocht lezen, was ik helemaal door het dolle heen. Ik had hoge verwachtingen. Maar, maakte Schaduw van de Vos die verwachtingen ook waar?

Het verhaal speelt zich af in een wereld gebaseerd op Japanse mythologie en verteld het verhaal van Yumeko en Kage Tatsumi. Yumeko is een ondeugend 16-jarig meisje die opgegroeid is in een klooster en ervan droomt om meer van de wereld te zien. Ze is half kitsune en heeft dus de kracht om illusies te creëren en zichzelf in een vos te veranderen. Wanneer de tempel waar ze haar hele leven gewoond heeft aangevallen wordt, stuurt één van monniken haar op een levensgevaarlijke missie. Kage Tatsumi is een samoerai die werkt voor de Schaduwclan. Hij is één van de dodelijkste samoerai die de wereld ooit gezien heeft. Zijn enige taak is om mijn missie te volbrengen, ongeacht de gevolgen. Wanneer zijn pad zich onverwachts kruist met dat van Yumeko besluiten de twee hun krachten te bundelen. De reis is echter lang en gevaarlijk, met vele tegenslagen.

Schaduw van de Vos begint al gelijk lekker spannend. De proloog trekt je gelijk het verhaal in en laat je duidelijk zien in wat voor wereld we ons bevinden. Een wereld, zo blijkt als snel, waarin niemand echt veilig is.  De hoofdstukken daarna introduceren onze hoofdpersonen. Julie Kagawa zorgt als snel dat we in de graten krijgen wat voor soort personages Yumeko en Tatsumi zijn en je begint ook al snel een band te vormen met de personages. Yumeko en Kage Tatsumi zijn beiden koppige personages, al zijn ze koppig op verschillende manieren. Dit maken hun personages echter ook weer een stuk realistischer. Niet iedereen in het echte leven is perfect, sommige mensen maken fouten. Hier moeten ze van leren en dat doen Yumeko en Tatsumi in de loop van dit boek ook.

Verder krijgen we in de eerste paar hoofdstukken een heleboel nieuwe termen naar ons hoofd gegooid. Persoonlijk ben ik iemand die best veel fantasy leest en dus wel gewend is aan veel nieuwe of onbekende termen in een verhaal, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik in het begin best moeite had met alle nieuwe woorden. Kitsune, yokai, shinobi… ik moest soms wel even opzoeken wat sommigen van deze woorden nou ook alweer betekende. Veel van de termen en woorden komen uit Japanse mythologie, waar ik erg weinig van weet. Naar verloop van tijd ging het me echter veel beter af. Ook zit er achterin het boek een woordenlijst die mij erg heeft geholpen. En een pluspuntje: ik heb nu wel veel nieuwe termen geleerd!

Een ander pluspuntje is de diversiteit! Het woord ‘diversiteit’ begint voor sommige mensen een nare smaak te krijgen, maar is nog steeds erg belangrijk binnen YA. Er zijn nog steeds te weinig boeken waarin jonge lezers met een andere huidskleur of geaardheid zichzelf kunnen herkennen. Schaduw van de Vos laat eens een andere kant van YA fantasy zien. In plaats van een Westerse fantasiewereld zien we eens een wereld gevuld met Japanse mythologie en Aziatische helden die avonturen beleven en monsters verslaan. Dit had ik nog niet eerder gezien en hier mag wat mij betreft ook meer van komen binnen de YA literatuur.

Ik had de eerste paar hoofdstukken geen idee waar dit boek precies naar toe ging, wat ik erg spannend vond, maar al snel komt het boek in een bepaalde flow terecht waarbij de twee hoofdpersonen op reis zijn naar een bepaalde locatie. Dit is spannend omdat er Yumeko en Tatsumi constant in nieuwe situaties belanden. Maar er is niet alleen constant actie. Kagawa wisselt de actie af met rustmomenten, zodat je de personages wat beter kan leren kennen. Dit was erg fijn want voor je het weet ben je oprecht gehecht aan de hoofdpersonen.

Het boek eindigt erg spannend, waardoor ik spijt kreeg dat ik hem nog voor de verschijningsdatum had gelezen. Nu moet ik namelijk nóg langer wachten op deel 2! Daar ben ik namelijk helemaal klaar voor. Bring it on, Julie Kagawa!

Maakte Schaduw van de Vos mijn verwachtingen waar? Zeker weten! Magie, mythologie en avontuur, dit boek heeft het allemaal.  Schaduw van de Vos is een nieuwe YA hit van Julie Kagawa die zeker niet van je To Be Read lijstje mag ontbreken.

img_2288-480x336img_2288-480x336img_2288-480x336img_2288-480x336

Advertenties

WINACTIE: STEM & WIN DE NEGEN KAMERS

Het zou kunnen dat je een bericht zoals deze al op andere blogs voorbij hebt zien komen. Dit komt omdat er meerdere bloggers meedoen als ambassadeur van De Negen Kamers. En we mogen allemaal een boek weggeven! Via deze link kan je zien waar je het boek allemaal kunt winnen! Je mag namelijk bij iedereen meedoen. De kans om dit boek te winnen is daarom erg groot!

Ken je De Negen Kamers nog niet? Hier gaat het boek over:

Jonas heeft al tijdenlang vreselijke hoofdpijnen. Juist op het moment dat hij alleen thuis is, worden ze vrijwel ondraaglijk en gebeuren er rare dingen. ’s Nachts wordt er ingebroken en de inbreker laat een groot boek achter over een huis dat onverwacht verschijnt. Als later op de dag eenzelfde huis op een braakliggend veldje opdoemt, is zijn nieuwsgierigheid gewekt en besluit hij naar binnen te gaan. Terwijl zijn hoofd bonkt, zwerft hij door de kamers van het mysterieuze huis waar zich gebeurtenissen en verhalen ontrafelen die heen en weer deinen tussen droom en werkelijkheid.

Het is een erg gaaf boek dus! Mijn recensie zal binnenkort verschijnen! Ook mag ik de auteur ontmoeten: een verslag hiervan zal ook binnenkort verschijnen!

De reden dat je De Negen Kamers overal langs ziet komen is dat het boek genomineerd is voor de Dioraphte Literatuurprijs 2017! De Diorapthe Literatourprijs is de prijs voor het beste boek voor jongeren tussen de 15 en 18 jaar van het afgelopen jaar. De vakjury bekroont een oorspronkelijk Nederlandstalig werk en een vertaalde roman. Maar ook mag er door lezers gestemd worden! En hier speel jij dus een belangrijke rol!

Wat moet je doen om dit boek bij mij te winnen?

Meedoen kan tot en met 14 september (dit is de uiterste stemdatum). Ik maak daarna mijn winnaar bekend!

winactie.png

Recensie: The Love Interest door Cale Dietrich

31145148There is a secret organization that cultivates teenage spies. The agents are called Love Interests because getting close to people destined for great power means getting valuable secrets.

Caden is a Nice: The boy next door, sculpted to physical perfection. Dylan is a Bad: The brooding, dark-souled guy, and dangerously handsome. The girl they are competing for is important to the organization, and each boy will pursue her. Will she choose a Nice or the Bad?

Both Caden and Dylan are living in the outside world for the first time. They are well-trained and at the top of their games. They have to be – whoever the girl doesn’t choose will die.

What the boys don’t expect are feelings that are outside of their training. Feelings that could kill them both.

Ik had mezelf aan het begin van het jaar beloofd dat ik meer diverse boeken wilde lezen. Diversiteit in YA boeken is tegenwoordig een ‘hot topic’ en ik wilde persoonlijk ook wel zien hoe diversiteit in YA boeken er nou uitziet. Dit was één van de redenen dat ik dit boek oppakte. Een andere reden is dat het boek ontzettend grappig en meta klonk.

Lees verder

Yalfest NL 2017: gezelligheid, drukte en boeken

naamloosWat vliegt de tijd toch! Ik kan me het vorig jaar nog zo goed herinneren: het YalfestNL weekend van 2016. Ik had het toen zo leuk, dat ik meteen een kaartje voor YalfestNL 2017 had gekocht toen ze in de verkoop gingen. Het beloofde nog groter en nog beter te worden dan in 2016! En afgelopen zondag was het dan eindelijk zover..

De dag begon voor mij al redelijk vroeg (al hoorde ik later dat het voor velen nog veel vroeger begon). Iets voor 7 was ik namelijk wakker. Na een snel ontbijt en een paar klagende appjes naar vrienden over hoe vroeg het wel niet was vertrok ik dan eindelijk iets na 8en richting het station.

Oorspronkelijk was ik niet van plan om boeken van elke auteur mee te nemen. Ik had namelijk geen zin om zoveel boeken mee te sjouwen in mijn hangtas, dus ik had een selectie van boeken gemaakt die ik mee wilde nemen om te laten signeren. Maar toen zag ik dat er een paar mensen koffertjes mee zouden nemen. Hmmm, dacht ik. Aan de ene kant ziet het er wel stom uit om op zo’n event met een koffertje rond te lopen. Dan lijkt het net alsof je op de huishoudbeurs rondloopt ofzo. Maaaaar, aan de andere kant kan ik dan wel al mijn boeken meenemen en hoefde ik geen tas vol boeken te sjouwen. De keus tussen gesigneerde boeken of een kneuzig koffertje was snel gemaakt en, mijn koffertje achter me aanrollend, vertrok ik die ochtend mijn huis.

ee2Eenmaal op het station aangekomen kon ik vrijwel gelijk in mijn trein stappen, dus dat was mooi geregeld! Oorspronkelijk was het de bedoeling dat ik meerdere mensen (Tineke, Chantal, Frank en Fleurine) op het station in Hoofddorp zou zien. We zouden dan samen de bus nemen naar Studio’s Aalsmeer, waar het event was. Chantal, Frank en Fleurine besloten echter direct naar de Studio’s te gaan dus ik zou alleen Tineke zien op het station. Ik miste alleen zelf stom genoeg mijn overstap in Leiden, waardoor Tineke ook maar besloot alvast naar de Studio’s te gaan, met de belofte een plekje voor me leeg te houden als dat nodig was.

Toen ik eindelijk aankwam op het station stonden er al flink wat mensen te wachten op de bus. Aangezien het grootste gedeelte jonge vrouwen was en er een paar mensen verkleed waren als Hogwarts studenten vermoedde ik dat er veel wachtende mensen ook naar Yalfest gingen. Dit vermoedde bleek juist.

Wachtend op de bus werd ik opeens aangetikt door niemand minder dan ex-promotieteamlid Melissa en Iris. Toevallig wist ik dat Iris die dag jarig was (bedankt Facebook!) dus die heb ik gelijk gefeliciteerd. Ik had Melissa en Iris niet meer gezien sinds Yalbal, dus het was een leuke reünie.  Kletsend wachtten we op de bus, die kennelijk oponthoud had. Uiteindelijk kwam de bus toch aanrijden en na een kort (onwijs druk) ritje stonden we dan eindelijk bij de Studio’s Aalsmeer! Lees verder

1000 Vragen Aan Jezelf #3

Het tijdschrift Flow bracht een hele tijd geleden een boekje uit met 1000 vragen die je aan jezelf moet stellen. Lieke van Make It Personal besloot de vragen op haar blog in te vullen en sindsdien hebben heel veel andere bloggers dit overgenomen. Uiteindelijk ben ik ook overstag gegaan (peer pressure enzo). Hierbij het volgende deel van mijn antwoorden..

2

Welk boek heeft veel indruk op je gemaakt?

The Fault In Our Stars is het eerste en enige boek (tot nu toe) wat ik in één zitting heb uitgelezen. Ik denk dat dit toch wel genoeg zegt… Verder natuurlijk The Hunger Games, want dat was mijn eerste YA dystopian. Lees verder

Recensie: Wij zijn allemaal moleculen door Susin Nielsen

wij zijn allemaal moleculen

De hoogbegaafde Stewart is sociaal gesproken – laten we het voorzichtig zeggen – wat onhandig. Ashley daarentegen is de populaire beauty queen, die, behalve met haar vrienden die daar rondlopen, werkelijk níéts met school en studeren heeft. Zij kan zich dan ook geen grotere ramp voorstellen dan dat Stewart en zijn vader bij haar en haar moeder in huis trekken. En alsof het allemaal al niet moeilijk genoeg is, blijkt Ashleys droomvriendje een heel andere jongen te zijn dan ze zich had voorgesteld, en komt haar grote geheim uit… Haar leven is voorbij, denkt ze. Maar dan heeft ze buiten Stewart gerekend.

Een tijdje geleden kreeg ik van Lemniscaat een rondleiding op hun uitgeverij, samen met een aantal anderen gelukkige boekenfans (lees dat hier). Na afloop kreeg ik een exemplaar van dit gave boek en nu ben ik er dan eindelijk aan toegekomen deze te lezen. Maar van vond ik er nou van?

We zijn allemaal moleculen heeft twee hoofdpersonen, die elkaar afwisselen. Dit was in het begin even wennen, want qua persoonlijkheid zijn de twee personages totale tegenpolen. Maar al snel val je makkelijk in het ritme van de personages en leer je ze kennen.

Stewart is hoogbegaafd en sociaal nogal onhandig: hij floept er gewoon uit wat hij denkt, ongeacht de gevolgen. Zijn moeder is twee jaar geleden overleden en daar is hij natuurlijk heel erg verdrietig over. Stewart denkt heel logisch en gebruikt schema’s om weer te geven hoe hij zich voelt. Deze schema’s zijn door het hele boek heen te vinden. Ik vond het erg makkelijk om mee te leven met Stewart. Hij denkt natuurlijk heel anders dan de meeste mensen, maar je snapt al snel zijn belevingswereld en voor je het weet juich je met hem mee.

naamloos

Ashley is een echte mean girl. Ze heeft veel volgers/vrienden en is constant bezig met haar sociale status. Haar ouders zijn kort geleden gescheiden omdat haar vader uit de kast is gekomen en ze schaamt zich hier voor. Haar vader woont in hun schuur/aanbouw-woning, dus ze ziet hem nog elke dag. Ik vond Ashley echt vreselijk en als het hele boek door haar verteld zou worden had ik het vast weggegooid. Maar je hebt al snel door waarom Ashley denkt op de manier waarop ze denkt en, anders dan bijvoorbeeld Poppy uit Wink, Poppy en Midnight, leefde ik al snel mee met haar. Vooral de relatie met haar vader en haar problemen met taal vond ik erg vertederend.

Lees verder

Tag: Blossom Books Book Tag

De eerste post van het nieuwe jaar! Hoera! Zijn jullie al bijgekomen van alle oliebollen? 😉

Ik werd vorig jaar (aka vorige maand) door Chantal van Coffee ‘nd Cookie getagd (dankje Chantal!) om deze leuke Blossom Books-tag in te vullen. Ik heb ‘m al best vaak langs zien komen bij anderen, dus ik heb onwijs veel zin om hem zelf in te vullen! Here we go..

Hoe avontuurlijk ben jij? Zou je een andere wereld durven te verkennen? (De 100, Kass Morgan)

Ja, zolang ik maar een veilige ‘thuisbasis’ heb. Ik hou van reizen maar uiteindelijk moet ik toch een bed hebben om naar terug te keren. Reizen zonder te weten waar ik ga slapen is niks voor mij (ja, slapen is belangrijk voor mij!). Ik ga niet graag onvoorbereid op reis.

Als je een fictief karakter kon vermoorden, welke zou dat zijn? (List en Leugens, Leigh Bardugo)

Joffrey Baratheon uit Game of Thrones. God, wat een vreselijk personage! Gelukkig kreeg hij uiteindelijk zijn verdiende loon (en wát een voldoening voelde ik op dat moment!).

Daarentegen houden slechte personages het verhaal ook spannend, dus ergens heb ik wel een zwak voor ze…

Wie is je OTP (one true pairing)? (Ik geef je de zon, Jandy Nelson)

Katniss en Peeta. Voordat ik De Hongerspelen las ‘shipte’ ik nooit personages. Maar ik wilde tijden het lezen die twee zo graag samen hebben! Al hebben ze wel de slechtste shipname ever..

Verder kun je volgens mij Hof van mist en woede niet lezen zonder dat je Rhysand en Feyre shipt.

Wie wil je in je schrijvers squad hebben? (Kids of appetite, David Arnold)

Allereerst natuurlijk J.K. Rowling, want zij is fantastisch en grappig op twitter en de bedenker van Harry Potter en dus een no-brainer.

Van de internationale auteurs die ik heb mogen ontmoeten wil ik Lisa Williamson, Becky Albertalli en Tom Ellen en Lucy Ivison in mijn squad. Allemaal superleuke, grappige en aardige auteurs. En Stephenie Perkins, want die heeft stiekem een dark mind en dan kunnen we lekker praten over Game of Thrones en true crime, waar we beide van houden.

Verder wil ik (klinkt zo bezitterig haha) Sarah J. Maas, Rick Riordan, Renee Ahdieh en Sabaa Tahir in mijn squad. Dat zijn allemaal keigoede auteurs en allemaal superleuk op social media.

Van de Nederlandse auteurs zou ik Iris Boter, Esther Walraven en Buddy Tegenbosch erin willen. Hun boeken zijn ZO goed en ze zijn allemaal heel aardig.

En ten slotte Chinouk Thijssen. Ik heb nog geen boeken van haar gelezen (shame on me!) maar ze is onwijs aardig op social media en IRL, dus die mag sowieso ook in mijn squad! En zo kunnen we ook samen starstruck zijn dat er zoveel coole internationale auteurs in onze squad zitten.

Wat is je favoriete sprookje? (The Lunar Chronicles, Marissa Meyer)

Mensen denken bij sprookjes meestal gelijk aan de Disney-films maar ik houd ook juist wel van de originele verhalen. Die zijn lekker duister en daar houd ik wel van: griezelen bij sprookjes. Een favoriet is de oorspronkelijke Kleine Zeemeermin (dat einde!) en Blauwbaard.

En oké, als we kijken naar Disney films is mijn favoriet De Leeuwenkoning. Al is die gebaseerd op Hamlet en dat is eigenlijk geen sprookje. Op een gedeelde tweede plek staan Aladdin, De Kleine Zeemeermin en Belle en het Beest. Ik kan daar gewoon niet tussen kiezen.

En nu tag ik… JOU! Lees je dit en lijkt het je leuk hem in te vullen? Doe dat dan vooral en deel de link met mij zodat ik je antwoorden kan lezen 🙂

Tot ziens en bedankt: mijn tijd in het Best of YA Promotieteam (en geef je nu op voor de Boekentijgers!)

resizeimageZoals sommigen van jullie waarschijnlijk weten heeft Best of YA, de uitgeverij die awesome YA boeken zoals Divergent, De Hongerspelen en Hof van Doorns en Rozen uitgeeft, de afgelopen drie jaar een Best of YA promotieteam gehad. Ik heb zelf het geluk gehad dat ik niet één, maar twee jaar lang in het team heb mogen zitten.

Het klinkt misschien een beetje cliché, maar ik heb best veel te danken aan het promotieteam. Voordat ik in het promotieteam zat deed ik eigenlijk niet veel met mijn liefde voor boeken. Ja, af en toen las ik weleens een recensie op één van de vele YA blogs, en ik volgde een aantal uitgeverijen op Facebook, maar dat was het dan ook wel. Lezen was iets wat ik in mijn eentje deed.

Dit veranderde toen ik te horen kreeg dat ik in 2015 gekozen was voor het Best of YA promotieteam. Dit was echt onverwachts. Ik had me in een opwelling opgegeven voor het team, maar had niet verwacht gekozen te worden.

Doordat ik in het team zat ging er een wereld voor mij open. Ik wist echt niet dat er zo’n actieve YA community was in Nederland! Ik leerde zoveel leuke mensen kennen die allemaal van dezelfde soort boeken, films en series hielden als ik en ik kon wel uren met sommigen praten over personages, verhaallijnen en covers. Het was een jaar vol ontdekkingen, wat veel te snel om was. Ik wilde eigenlijk langer blijven, ik was nog niet voldaan! Begin 2016 kwam dan ook het leuke nieuws: ik mocht nog een jaartje in het team blijven.

12694564_10207719976811115_6783285934335293620_o

Mijn tijd in het promotieteam was superleuk. Samen met mijn leuke teamgenootjes heb ik mogen meedenken over boekomslagen, events en hoe je auteurs het beste kunt promoten.

Er was er een gave photoshoot waarbij ik even mocht doen alsof ik een topmodel was (laten we maar niet praten over de gekleurde poeder die ik in mijn gezicht gegooid kreeg). Ik heb een rondleiding gehad door de uitgeverij. Ik ben in vlogs en livestreams verschenen, ben naar voorpremières geweest, heb hele interviews gevoerd in het Engels, mocht manuscripten lezen lang voordat ze zouden verschijnen, heb stukjes geschreven voor het Best of YA magazine (het is zo vreemd om een random boekenwinkel in te lopen en een foto van jezelf in een magazine te vinden) en ik heb zelfs een superleuke dag gehad in de Efteling!

Ik ben naar hele leuke events geweest waarbij ik heb mogen meehelpen (twee woorden: goodiebags. inpakken.) en ik heb zoveel, zóveel leuke auteurs ontmoet. Voordat ik in het team zat ging ik nooit naar boeken-events en had ik ook nog nooit een auteur ontmoet. Ik had zelfs geen enkel gesigneerd boek! En nu zijn er gewoon auteurs die weten wie ik ben en die mij bij naam kennen (wat ik nog steeds zo’n gek idee vindt). Lees verder

Unboxing: Celebrate Books box – Read like a royal

unboxHoera! Ik heb vandaag eindelijk mijn eerste Celebrate Books box van de postbezorger mogen aannemen. Bij de vorige box moest ik helemaal naar het postkantoor om hem op te halen (ik was op vakantie toen hij werd bezorgd), maar deze kwam gewoon netjes bij mij thuis aan. Ik kon niet wachten om mijn tweede box, de ‘Read like a royal’ box van Celebrate Books te unboxen! Lees verder